insan nasıl tanır doğduğu yeri, ağaçlarından
                                                   çocukluğun rüzgârı mı oturur dallarında?
                                                   tavanında yitmemiş, solgun bir ay


 

bir sıcaklık yatışması eline yol kıvrımında 

gittikçe alçalan, eve uçan bulutlar

kalbini mahmuzlayan küçük bir anı; ilk kavgan, ilk kırığın, belki de karabiber tadı

taşları sıyırdıkça coşan su

kazlarla uçma hevesin, leğenli kayık  

yüzün biraz kir, biraz hayret, sıkça azar

saçlarında diklenen çocukluk, hep yokuş yukarı bir merak  

anne koynu gibi sıcak, baba yüzü kadar sert ve uzakta gökyüzü

hep bir esinti umuduyla geçiyor mevsimler  

hasadı beklemiyor arpa tarlası

söğütler kavaklara sarılarak yürüse de dere boylarını             

kavruk otlar zamanıdır burada yaz

dudaklarını ısırıyor çocuklar, uzundur ıslık çalmıyor

dolup duruyor kente, Susuz çay  

ama sizin açık pencerelerinizden bizim şarkılarımız hiç.



ELİF FİRUZİ;

Şiirleri; Varlık, Evrensel Kültür, Patika, Eliz, Lacivert, Şehir, Akatalpa, Kurşun Kalem, Sancı, Yeni e. gibi dergilerde, Borges Defteri, İnsanBU ve Süje internet sitelerinde, şiir çevirileri Cumhuriyet Kitap Eki Şiir Atlası’nda yayımlandı. Şiirlerini çevirdiği şairler arasında; Charles Wright, Edith Södergran, Kristina Lugn, Elisabeth Hjhort, William Easton, Patience Agbabi, Anna Swir, Naomi Shihab Nye, George Szirtes var. Ara sıra “İyilik Mektupları” adıyla denemeler yazıyor.

Kitaplar: Yüzlerin Söyleşisi (Şiir), 100 Words of Solitude (Kolektif kitap), Kalkınmada Biyoteknoloji (çeviri).

Şiir ve makalelerinde Elif Firuzi adını kullanıyor, kayıtlardaki adı Sevgi Çiçek Hilton.

https://snowdayforacherrytree.blogspot.com/

Yazarın Tüm Yazıları

Benzer Yazılar