bütün gün arayıp dururdun bulamazdın o eksik şeyi çekmecelerini karıştırırdın ruhunun kötünün her renginde ruhunun halıları kaldırırdın gökyüzü kadar yalnızlık eski defterleri açardın denenmiş birkaç ölüm ve boşlukta bir dize: “içindeki boşluğun içine kadar git!” gide gide günler hüzne birikir yığılırdın dar bir kapının önüne “aç” derdi Nihil titrerdi etin düşerdin gölgeden oysa olmaya yakışırdın…
Gonca Dolu, ara sıra şiirine uğradığım bir şair. Son kitabı Kendini Ona Kat’ın* izdüşümüne yansıyan gerçekliğe bakılırsa, derin kırılmalara yol açan kişisel bir bozgunu şiirle açıklıyor gibi. Ne ki aşk kaynaklı o bozgun onun şiire dönük tutumunda giderek evcilleşmiş görünüyor. Buna acıyla akran hüzün ortaklığı da diyebiliriz. İşte, bu durumda düşünsel ve duygusal çıngılar birbirini…
Nazım Hikmet mi Attila İlhan mı? Biraz kafa açalım mı sizinle? Nazım Hikmet şiiri aşk, arzu, beden bağlamında tamamen heteroseksüeldir. “Normal” olanın sınırları içindedir. Arzusu disiplinlidir, taşmaz. Erkeklik çatlamaz, cinsiyet dağılmaz. Organizedir. Gözümden bir şey kaçmamışsa bu konuda pürüzsüzdür. Bu bir eleştiri değil tespittir. Attila İlhan’da durumlar farklıdır. Stabil bir erkeklik yoktur onda; çatlar. Cinsiyet…
Çok uzun zamandır, okuru “kaybolan” şiirin ve yetim kalan şairin koma fişini çekmek isteyen edebiyat dünyası, onu bir den bire öldürmek yerine görmezlikten gelerek sessiz bir ölüme terk etmeyi tercih etmişe benziyor. Ne de olsa şiir edebiyatın ilk göz ağrısı ve şairler bu işin ilk öğretmenleri. Vefa borcundan olsa gerek konuşturmasalar da nefes almasına izin…
Ramis Dara yönetim ve editörlüğünde, aylık şiir ve eleştiri dergisi Akatalpa, Mayıs 2026 tarihli 317. sayısıyla edebiyat dünyasındaki yerini bir kez daha güçlü biçimde hatırlatıyor. Şiirin farklı damarlarını bir araya getiren dergi, bu sayısında hem lirik hem deneysel şiirlere, hem de şiirin düşünsel arka planını irdeleyen yazılara yer ayırıyor. Ramazan Teknikel, Cihan Taşan, Sevil Avşar,…
İnsan ölür. Bu yeni değil. Ama herkes, kendi ölümüne ilk kez inanır. Yazmak tam burada başlar. İnsan, öleceğini anladığı gün kalmak ister. Herkes taş dikmez. Herkes çocuk bırakmaz. Herkes bir şehir kuramaz. Ama herkes bir cümle yazabilir. Ve bazen bir cümle, bir şehirden daha uzun yaşar. Yazmak, zamana karşı açılmış bir davadır. Kaybedileceği baştan bilinen…
ben büyüyünce vampir olacağım öğretmenim annemi öldürüp kızıl kanatlar çıkaracağım uçacağım derisi yüzülmüş mavinin nefretiyle kumlar dolacak kral nurun şaşı gözlerine dişleyeceğim düş yüzünden öğretmenim kan ve cinnet ekeceğim kudretine ki ben büünce ben büüüünce tek gözlü melekler düşecek yeryüzüne çok eski çadırlar kurulacak beton göbeklere ellerde balyozlar açacak yüzlerde sekiz yüzü cehennemin ağızlarda kıyamet…
Amerika sana her şeyimi verdim,şimdi bir hiçim ben. Amerika, iki dolar yirmi yedi sent 17 Ocak 1956. Kendi kafama bile dayanamıyorum. Amerika, ne zaman bitireceğiz insanlarla savaşı? Al da kıçına sok atom bombanı. Keyfim yerinde değil, sıkma canımı. Kafam düzelmeden yazmıyacağım şiirimi. Amerika ne zaman melekleşeceksin? Ne zaman soyunacaksın çırılçıplak? Ne zaman bakacaksın kendine mezarlıktan?…
Bugün, Türkçe yazılan şiiri eleştirel bir yetkinlikle hem tarihsel hem de kuramsal bağımsızlığını koruyarak değerlendirmek, bir kayanın altına gövdenizi koymakla eşanlamlı benim için. Eskilerin deyimiyle şair, elini taşın altına koyan bir gezgindi. Şimdinin deyimiyle ise gövdesini koyan birisi. Çünkü yıl bin dokuz yüz yirmi, otuz, kırk, elli, altmış değil. Yıl iki bin. Şiir geleneğimizin neredeyse…
geçtiğimiz kotralarla baş hizamızda duyuyoruz bir fotoğraftır kıyıda köşeleri sesli pozumuz ona karşı silahsız ona doğru ışıklar durağan, gözlerin düşürdüğünü topladıysa dalgalar gözleri kapalı çıktıysa gümüş tuzlarının eksik bir zamanı niçin saklar insan. kokluyorum dehşetini sevgilerin çiğ büyünün buharına kokuyorlar, kenar mahallelere, estetiğine cesetlerin. inanmışım yalan söyleyebildiğine fotoğrafların on dokuzuncu yüzyılda geç kalmasıyım o gün…
