VEBAL – HÜLYA ATILGAN
sen yusuf’un asasında bile çiçek açtın yıldırımını salıp karnıma neden cenneti soktun çeldiğin aklıma tırnakların batarken etime kendi uçurumumdan düşüyorum ateşli rüzgarlar esiyor içinde bile üşüyorum bu yangına odunu sen attın günahı sevap Sevabı günah ademle aman Allah’ım kızını neden yalnız bıraktın
