kadraj dalgınlığından – ONUR DÖNMEZ
geçtiğimiz kotralarla baş hizamızda duyuyoruz bir fotoğraftır kıyıda köşeleri sesli pozumuz ona karşı silahsız ona doğru ışıklar durağan, gözlerin düşürdüğünü topladıysa dalgalar gözleri kapalı çıktıysa gümüş tuzlarının eksik bir zamanı niçin saklar insan. kokluyorum dehşetini sevgilerin çiğ büyünün buharına kokuyorlar, kenar mahallelere, estetiğine cesetlerin. inanmışım yalan söyleyebildiğine fotoğrafların on dokuzuncu yüzyılda geç kalmasıyım o gün…
